X
تبلیغات
رایتل
شنبه 11 مرداد 1393

ما شکیبا بودیم ...

ما شکیبا بودیم 


       و این است آن کلامی که ما را به تمامی 


                                          وصف می تواند کرد ...



ما شکیبا بودیم 


به شکیبایی بشکه یی بر گذرگاهی نهاده ؛


                  که نظاره می کند با سکوتی درد انگیز


             خالی شدن سطل های زباله را در انباره خویش


و انباشته شدن را 


از انگیزه های مبتذل ِ شادیِ گربه گان و سگانِ بی صاحبِ کوی ،


         و پوزه ی ره گذاران را 


                  که چون از کنارش می گذرند 


           به شتاب 


                       در دست مال هایی از درون و برونِ بشگه پلشت تر

 

       پنهان می شود . 



ای محتضران 


   که امیدی وقیح ، خون به رگ هاتان می گردانَد !


                                   من از زوال سخن نمی گویم 


[ یا خود از شما _ که فتحِ زوال اید 


و وحشت های قرنی چنین آلوده ی نامرادی و نامردی را آن گونه به دنبال می کشید

 

که ماده سگی بوی تندِ ما چه گی اش را . ]


                 من از آن امیدِ بی هوده سخن می گویم


                                       که مرگ نجات بخشِ شما را 


                                                     به امروز و فردا می افکَنَد :


    _ مسافری که به انتظار و امیدش نشسته اید 


              از کجا که هم از نیمه ی راه باز نگشته باشد  ؟  




احمد شاملو 

دوشنبه 12 فروردین 1392

از نفرتی لبریز

ما نوشتیم و گریستیم


         ما خنده کنان به رقص بر خاستیم


                     ما نعره زنان از سر جان گذشتیم . . .


                                                  کسی را پروای ما نبود .


در دوردست مردی را به دار آویختند :


                                   کسی به تماشا سر بر نداشت


                                                   ما نشستیم و گریستیم


                    ما با فریادی


                       از قالب خود بر آمدیم .


احمد شاملو

دوشنبه 14 اسفند 1391

محاق

به گوهرِ مراد

 
به نوکردنِ ماه
 بر بام شدم

با عقیق و سبزه و آینه.


           داسی سرد بر آسمان گذشت


                        که پروازِ کبوتر ممنوع است.


                               صنوبرها به نجوا چیزی گفتند


و گزمه‌گان به هیاهو شمشیر در پرنده‌گان نهادند.


                                                              ماه برنیامد.


احمد شاملو

جمعه 28 مهر 1391

ترانه آبی

قیلوله ناگزیر


در طاق طاقی ِ حوضخانه،


                         تا سالها بعد


                                       آبی را


                                        مفهومی از وطن دهد.

امیر زاده ای تنها


       با تکرار ِ چشمهای بادام ِ تلخش


                     در هزار آئینه شش گوش ِ کاشی.


لالای نجوا وار ِ فـّواره ای خُرد


که بر وقفه ی خواب آلوده ی  اطلسی ها


                                                  می گذشت


           تا سالها بعد


                        آبی را


                             مفهومی ناآگاه از وطن دهد.

امیر زاده ای تنها


     با تکرار چشمهای بادام تلخش


          در هزار آئینه شش گوش کاشی.

روز


   بر نوک پنجه می گذشت


           از نیزه های سوزان نقره 


                          به کج ترین سایه،


   تا سالها بعد


        تکـّرر آبی را


                  عاشقانه


            مفهومی از وطن دهد .


طاق طاقی های قیلوله


   و نجوای خواب آلوده فــّواره ئی مردد


                     بر سکوت اطلسی های تشنه،


     و تکرار ِ نا باورِ هزاران بادام ِتلخ


                   در هزار آئینه شش گوش کاشی


سالها بعد


سالها بعد


   به نیمروزی گرم


                   ناگاه


                    خاطره دور دست ِ حوضخانه.


   آه امیر زاده کاشی ها


                            با اشکهای آبی ات . . . !


احمد شاملو

شنبه 9 اردیبهشت 1391

شعر آفتاب

با چشم ها ز حیرت این صبح نابجای


خشکیده بر دریچه خورشید چهار طاق


بر تارکِ سپیده این روز پا به زای


دستان بسته ام را آزاد کردم از زنجیرهای خواب


                                                       فریاد بر کشیدم


   اینک چراغ معجزه


    مردم تشخیص نیم شب را از فجر در چشم های کور دلیتان


                                                   سویی بجای اگر مانده است آنقدر


تا از کیسه تان نرفته تماشا کنید خوب در آسمان شب پرواز آفتاب را


با گوش های نا شنواییتان این تُرفه بشنوید


                                     در نیم پرده شب آواز آفتاب را


دیدیم گفتندخلق نیمی پرواز روشنش را آری


                       نیمی به شادی از دل فریاد بر کشیدند


                                         با گوش جان شنیدیم آواز روشنش را


باری من با دهانی حیرت گفتم:


                              ای یاوه یاوه یاوه!


                                         خلایق مستید و منگ !


                                                     یا به تظاهر تزویر میکنید؟

 

از شب هنوز مانده دو دانگی


ور تائبید و پاک و مسلمان نماز را از چاوشان نیامده بانگی


هر گاو گند چاله دهانی آتشفشانِ روشنِ خشمی شد


این گول بین که روشنی آفتاب را از ما دلیل میطلبد


                                                          طوفان خنده ها . . .


خورشید را گذاشته میخواهد با اتکا به ساعت شماته دار خویش


بیچاره خلق را متقاعد کند که شب هنوز از نیمه نیز برنگذشته است


                                                          طوفان خنده ها . . .


من درد در رگانم


        حسرت در استخوانم


                 چیزی نظیر آتش در جانم پیچید


سرتاسر وجود مرا گویی چیزی به هم فشرد


تا قطره ای به تفتگی خورشید جوشید از دو چشمم


از تلخی تمامی دریاها در اشکِ ناتوانی خود ساغری زدم


آنان به آفتاب شیفته بودند


    زیرا که آفتاب تنهاترین حقیقتشان بود


           احساس واقعیتشان بود


                 با نور و گرمیش مفهوم بی ریای رفاقت بود


                           با تابناکیش مفهوم بی فریب صداقت بود


ای کاش میتوانستند از آفتاب یاد بگیرند


                که بی دریغ باشند در دردها و شادی هاشان


                                                            حتی با نان خشکشان


و کاردهایشان را جز از برای قسمت کردن بیرون نیاورند


افسوس آفتاب مفهوم بی دریغ عدالت بود


و آنان به عدل شیفته بودندو اکنون


با آفتاب گونه ای آنان را این گونه دل فریفته بودند


ای کاش میتوانستم خون رگان خود را من


                                 قطره


                                     قطره


                                          قطره بگریم تا باورم کنند


ای کاش میتوانستم یک لحظه میتوانستم ای کاش


بر شانه های خود بنشانم این خلق بی شمار را


گرد حباب خاک بگردانم تا با دو چشم خویش ببینند که


               خورشیدشان کجاست و باورم کنند


                                                         ای کاش میتوانستم...



احمد شاملو