X
تبلیغات
رایتل
پنج‌شنبه 19 بهمن 1391

شب همه شب

شب همه شب شکسته خواب به چشمم
    گوش بر زنگ کاروانستم
             با صداهای نیم زنده ز دور
                            هم عنان گشته هم زبان هستم.
جاده اما ز همه کس خالی است
                          ریخته بر سر آوار آوار
                                    این منم مانده به زندان شب تیره که باز
         شب همه شب
                     گوش بر زنگ کاروانستم.


نیما یوشیج

چهارشنبه 2 مرداد 1387

خون سرد

من از این دونان شهرستان نیم

          خاطر پر درد کوهستانیم،

                  کز بدی بخت، در شهر شما

                        روزگاری رفت و هستم مبتلا!

   هر سری با عالم خاصی خوش است

        هر که را که یک چیزی خوب و دلکش است ،

                                  من خوشم با زندگی کوهیان

                                            چون که عادت دارم از طفلی بدان .

 

                  به به از آنجا که ماوای من است،

          وز سراسر مردم شهر ایمن است!

                           اندر او نه شوکتی ، نه زینتی

                                       نه تقلید، نه فریب و حیلتی .

                                               به به از آن آتش شبهای تار

                                                       در کنار گوسفند و کوهسار!

 

       به به از آن شورش و آن همهمه

                    که بیفتد گاهگاهی در رمه :

                        بانگ چوپانان، صدای های های،

                              بانگ زنگ گوسفندان ، بانگ نای !

                     زندگی در شهر، فرساید مرا

                               صحبت شهری بیازارد مرا ...

                                    زین تمدن، خلق در هم اوفتاد

                                               آفرین بروحشت اعصار باد

 

 

نیما یوشیج

چهارشنبه 10 آبان 1385

ترا من چشم در راهم

ترا من چشم در راهم شباهنگام

که می گیرند در شاخ " تلاجن"  سایه ها رنگ سیاهی

وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم

ترا من چشم در راهم.
 
شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام

گرم یاد آوری یا نه

من از یادت نمی کاهم

ترا من چشم در راهم.


 

 

 

 

نیما یوشیج

پنج‌شنبه 5 مرداد 1385

هست شب

هست شب، یک شب دم کرده و خاک

رنگ رخ باخته است .

باد - نو باوه ی ابر - از بر کوه

سوی من تاخته است .

هست شب، همچو ورم کرده تنی گرم در استاده هوا

هم ازین روست نمی بیند اگر گمشده یی راهش را .

با تنش گرم،بیابان دراز

مرده را ماند در گورش تنگ -

به دل سوخته من ماند .

به تنم خسته، که می سوزد از هیبت تب ،

هست شب . آری شب