شنبه 11 مرداد 1393

ما شکیبا بودیم ...

ما شکیبا بودیم 


       و این است آن کلامی که ما را به تمامی 


                                          وصف می تواند کرد ...



ما شکیبا بودیم 


به شکیبایی بشکه یی بر گذرگاهی نهاده ؛


                  که نظاره می کند با سکوتی درد انگیز


             خالی شدن سطل های زباله را در انباره خویش


و انباشته شدن را 


از انگیزه های مبتذل ِ شادیِ گربه گان و سگانِ بی صاحبِ کوی ،


         و پوزه ی ره گذاران را 


                  که چون از کنارش می گذرند 


           به شتاب 


                       در دست مال هایی از درون و برونِ بشگه پلشت تر

 

       پنهان می شود . 



ای محتضران 


   که امیدی وقیح ، خون به رگ هاتان می گردانَد !


                                   من از زوال سخن نمی گویم 


[ یا خود از شما _ که فتحِ زوال اید 


و وحشت های قرنی چنین آلوده ی نامرادی و نامردی را آن گونه به دنبال می کشید

 

که ماده سگی بوی تندِ ما چه گی اش را . ]


                 من از آن امیدِ بی هوده سخن می گویم


                                       که مرگ نجات بخشِ شما را 


                                                     به امروز و فردا می افکَنَد :


    _ مسافری که به انتظار و امیدش نشسته اید 


              از کجا که هم از نیمه ی راه باز نگشته باشد  ؟  




احمد شاملو