جمعه 19 بهمن 1386

رستگاران

در غریو ِ سنگین ِ ماشین‌ها و اختلاط ِ اذان و جاز
    آواز ِ قُمری‌ ِ کوچکی را
      شنیدم،
           چنان که از پس ِ پرده‌یی آمیزه‌ی ابر و دود
        تابش ِ تک‌ستاره‌یی.

آن‌جا که گنه‌کاران
با میراث ِ کمرشکن ِ معصومیت ِ خویش
بر درگاه ِ بلند
 
  پیشانی ِ‌ درد
 
  بر آستانه می‌نهند و
باران ِ بی‌حاصل ِ اشک
 
  بر خاک،
و رهایی و رستگاری را

 

از چارسوی ِ بسیط ِ زمین

 
  پای‌درزنجیر و گم‌کرده‌راه می‌آیند،
     گوش بر هیبت ِ توفانی‌ ِ فریادهای ِ نیاز و اذکار ِ بی‌سخاوت بسته

 

    دو قُمری

 
  بر کنگره‌ی سرد
 
  دانه در دهان ِ یک‌دیگر می‌گذارند
و عشق
 
  بر گرد ِ ایشان
 
  حصاری دیگر است.

 

احمد شاملو

جمعه 12 بهمن 1386

سمت خیال دوست

        ماه

               رنگ تفسیر مس بود.

                   مثل اندوه تفهیم بالا می آمد.

  سرو

         شیهه بارز خاک بود.

   کاج نزدیک

         مثل انبوه فهم

              صفحه ساده فصل را سایه میزد.

                     کوفی خشک تیغال ها خوانده می شد.

            از زمین های تاریک

بوی تشکیل ادراک می آمد.

        دوست

           توری هوش را روی اشیا

                                  لمس می کرد.

جمله جاری جوی را می شنید،

با خود انگار می گفت:

هیچ حرفی به این روشنی نیست.

من کنار زهاب

 فکر می کردم:

       امشب

            راه معراج اشیا چه صاف است !

 

سهراب