شنبه 25 مهر 1388

و گیسوان تو ناگاه بر تمامی ویرانه های باد نشست

 چه روز سرد مه آلودی 

 
                         چه انتظاری 


                                آیا تو باز خواهی گشت ؟
 

 تو را صدا کردند 
 

    تو را که خواب و رها بودی
 

        و گیسوان تو با رودها جاری بود  


 تو را به شط کهن خواندند  


              تو را به نام صدا کردند  


                                       از عمق آب  


 و باغ کوچک گورستان را در باد  


            به سوی شهر گشودند 
 

                   تمام بودن رازی شد 
 

  و گیسوان تو ناگاه بر تمامی ویرانه های باد نشست ... 

 

 

م.آزاد

چهارشنبه 6 دی 1385

سحر

در کویر کبود آتشها

خار هر شعله خیره مانده براه

اختران کورمانده در پس ابر

بردگان قوز کرده در بن چاه

می چکد از گلوی محکومان

قطره قطره سرود دهشت و درد

 می رمد آهویی به دامن دشت

 تا برانگیزد از سیاهی گرد

لیک اینجا سرد گویانند

دل به دریا سپرده موج آسا

 می خزند از کرانه های ظلام

تا دم صبح تا دل دریا

م.آزاد