جمعه 25 آبان 1386

به باغ همسفران

صدا کن مرا.

    صدای تو خوب است.

        صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

                   که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید.

در ابعاد این عصر خاموش

   من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم.

             بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.

   و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش‌بینی نمی‌کرد.

و خاصیت عشق این است.

کسی نیست،

بیا زندگی را بدزدیم، آن وقت

میان دو دیدار قسمت کنیم.

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم.

بیا زودتر چیزها را ببینیم.

    ببین، عقربک‌های فواره در صفحه ساعت حوض

            زمان را به گردی بدل می‌کنند.

                 بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی‌ام.

           بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را.

                                                  مرا گرم کن

<<و یک‌بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شد

و باران تندی گرفت

و سردم شد، آن وقت در پشت یک سنگ،

اجاق شقایق مرا گرم کرد.>>

در این کوچه‌هایی که تاریک هستند

من از حاصل ضرب تردید و کبریت می‌ترسم.

من از سطح سیمانی قرن می‌ترسم.

بیا تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاشان چراگاه جرثقیل است.

مرا باز کن مثل یک در به روی هبوط گلابی در این عصر معراج پولاد.

مرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات.

اگر کاشف معدن صبح آمد، صدا کن مرا.

و من، در طلوع گل یاسی از پشت انگشت‌های تو، بیدار خواهم شد.

و آن وقت

حکایت کن از بمب‌هایی که من خواب بودم، و افتاد.

    حکایت کن از گونه‌هایی که من خواب بودم، و تر شد.

               بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند.

در آن گیروداری که چرخ زره‌پوش از روی رویای کودک گذر داشت

    قناری نخ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بست.

بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد.

چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی برد.

چه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید.

      و آن وقت من، مثل ایمانی از تابش "استوا" گرم،

                            تو را در سرآغاز یک باغ خواهم نشانید.

 

سهراب

دوشنبه 21 آبان 1386

دیگر تنها نیستم

بر شانه‌ی ِ من کبوتری‌ست که از دهان ِ تو آب می‌خورد

       بر شانه‌ی ِ من کبوتری‌ست که گلوی ِ مرا تازه می‌کند.

بر شانه‌ی ِ من کبوتری‌ست باوقار و خوب

                که با من از روشنی سخن می‌گوید

                       و از انسان ــ که رب‌النوع ِ همه‌ی ِ خداهاست.


من با انسان در ابدیتی پُرستاره گام می‌زنم.


                       در ظلمت حقیقتی جنبشی کرد

                                     در کوچه مردی بر خاک افتاد

                     در خانه زنی گریست

                                در گاه‌واره کودکی لب‌خندی زد.


آدم‌ها هم‌تلاش ِ حقیقت‌اند

           آدم‌ها هم‌زاد ِ ابدیت‌اند

                   من با ابدیت بیگانه نیستم.

زنده‌گی از زیر ِ سنگ‌چین ِ دیوارهای ِ زندان ِ بدی سرود می‌خواند

در چشم ِ عروسک‌های ِ مسخ، شب‌چراغ ِ گرایشی تابنده است

شهر ِ من رقص ِ کوچه‌های‌اش را بازمی‌یابد.


هیچ‌کجا هیچ زمان فریاد ِ زندگی بی‌جواب نمانده است.

به صداهای ِ دور گوش می‌دهم از دور به صدای ِ من گوش می‌دهند

من زنده‌ام

فریاد ِ من بی‌جواب نیست، قلب ِ خوب ِ تو جواب ِ فریاد ِ من است.


مرغ ِ صداطلائی‌ ِ من در شاخ و برگ ِ خانه‌ی ِ توست

نازنین! جامه‌ی ِ خوب‌ات را بپوش

                 عشق، ما را دوست می‌دارد

                     من با تو رویای‌ام را در بیداری دنبال می‌گیرم

         من شعر را از حقیقت ِ پیشانی‌ی ِ تو در می‌یابم


با من از روشنی حرف می‌زنی و از انسان که خویشاوند ِ همه‌ی ِ

                          خداهاست...

             با تو من دیگر در سحر ِ رویاهای‌ام تنها نیستم.

 

شاملو

جمعه 18 آبان 1386

ما فریاد می‌زدیم...

ما فریاد می‌زدیم: چراغ! چراغ!
و ایشان درنمی‌یافتند.

سیاهی‌ چشم ِشان

سپیدی‌ کدری بود اسفنج‌وار
 
  شکافته
 
  لایه‌بر لایه‌بر

شباهت برده از جسمیّت ِ مغزشان.


گناهی‌شان نبود:
           از جَهنَمی دیگر بودند.
سه‌شنبه 8 آبان 1386

سرود تماشا

به تماشا سوگند

و به آغاز کلام

و به پرواز کبوتر از ذهن

واژه ای در قفس است.

حرف هایم ، مثل یک تکه چمن روشن بود.

من به آنان گفتم:

   آفتابی لب درگاه شماست

         که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد.
 

و به آنان گفتم : سنگ آرایش کوهستان نیست

        همچنانی که فلز ، زیوری نیست به اندام کلنگ .

  در کف دست زمین گوهر ناپیدایی است

        که رسولان همه از تابش آن خیره شدند.

                                                        پی گوهر باشید.

                    لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید.

و من آنان را ، به صدای قدم پیک بشارت دادم

        و به نزدیکی روز ، و به افزایش رنگ .

                    به طنین گل سرخ ، پشت پرچین سخن های درشت.

و به آنان گفتم :

هر که در حافظه چوب ببیند باغی

صورتش در وزش بیشه شور ابدی خواهد ماند.

         هرکه با مرغ هوا دوست شود

                خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود.

                              آنکه نور از سر انگشت زمان برچیند

                                             می گشاید گره پنجره ها را با آه.
 

   زیر بیدی بودیم.

       برگی از شاخه بالای سرم چیدم ، گفتم :

           چشم را باز کنید ، آیتی بهتر از این می خواهید؟

می شنیدیم که بهم می گفتند:

سحر میداند،سحر!

سر هر کوه رسولی دیدند

ابر انکار به دوش آوردند.

باد را نازل کردیم

تا کلاه از سرشان بردارد.

خانه هاشان پر داوودی بود،

چشمشان را بستیم .

دستشان را نرساندیم به سر شاخه هوش.

جیبشان را پر عادت کردیم.

خوابشان را به صدای سفر آینه ها آشفتیم.

سهراب سپهری