جمعه 28 مهر 1391

ترانه آبی

قیلوله ناگزیر


در طاق طاقی ِ حوضخانه،


                         تا سالها بعد


                                       آبی را


                                        مفهومی از وطن دهد.

امیر زاده ای تنها


       با تکرار ِ چشمهای بادام ِ تلخش


                     در هزار آئینه شش گوش ِ کاشی.


لالای نجوا وار ِ فـّواره ای خُرد


که بر وقفه ی خواب آلوده ی  اطلسی ها


                                                  می گذشت


           تا سالها بعد


                        آبی را


                             مفهومی ناآگاه از وطن دهد.

امیر زاده ای تنها


     با تکرار چشمهای بادام تلخش


          در هزار آئینه شش گوش کاشی.

روز


   بر نوک پنجه می گذشت


           از نیزه های سوزان نقره 


                          به کج ترین سایه،


   تا سالها بعد


        تکـّرر آبی را


                  عاشقانه


            مفهومی از وطن دهد .


طاق طاقی های قیلوله


   و نجوای خواب آلوده فــّواره ئی مردد


                     بر سکوت اطلسی های تشنه،


     و تکرار ِ نا باورِ هزاران بادام ِتلخ


                   در هزار آئینه شش گوش کاشی


سالها بعد


سالها بعد


   به نیمروزی گرم


                   ناگاه


                    خاطره دور دست ِ حوضخانه.


   آه امیر زاده کاشی ها


                            با اشکهای آبی ات . . . !


احمد شاملو