دوشنبه 23 دی 1387

از شهر سرد...

صحرا آماده روشن شدن بود 


          و شب از سماجت و اصرار خویش دست می کشید 



من خود  گرده های دشت را بر ارابه ئی توفانی در نور دیدم:
 

این نگاه سیاه آزمند آنان بود تنها  

           که از روشنائی صحرا جلوه گرفت .
 

و در آن هنگام که خورشید 

                       

                     عبوس و شکسته دل از دشت می گذشت
 

                                    آسمان ناگزیر را به ظلمت جاودانه نفرین کرد. 



  بادی خشمناک دو لنگه در را بر هم کوفت
 

              و زنی در انتظار شوی خویش ، هراسان از جا برخاست.
 

 چراغ از نفس بویناک باد فرو مرد
 

و زن شرب سیاهی بر گیسوان پریش خویش افکند. 



ما دیگر به جانب شهر تاریک باز نمی گردیم 


و من همه جهان را در پیراهن روشن تو خلاصه می کنم. 


 

سپیده دمان را دیدم  

 

  که بر گرده اسبی سرکش بر دروازه افق به  انتظار ایستاده بود. 


و آنگاه سپیده دمان را دیدم که نالان و نفس گرفته، از مردمی که 


          دیگر هوای سخن گفتن به سر نداشتند 


                                           دیاری نا آشنا را راه می پرسید.
 

و در آن هنگام با خشمی پر خروش به جانب شهر آشنا نگریست 


               و سرزمین آنان را به پستی و تاریکی جاودانه دشنام گفت.
 


پدران از گورستان باز گشتند 


و زنان، گرسنه بر بوریاها خفته بودند. 


کبوتری از برج کهنه به آسمان ناپیدا پر کشید 


و مردی جنازه کودکی مرده زاد را بر درگاه تاریک نهاد. 



ما دیگر به جانب شهر سرد باز نمی گردیم 


و من همه جهان را در پیراهن گرم تو خلاصه می کنم. 


 

 

خنده ها، چون فسیل خشکیده خش خش مرگ آور دارند. 


سربازان مست در کوچه های بن بست عربده می کشند
 

و قحبه ئی از قعر شب با صدای بیمارش آوازی ماتمی می خواند.
 


       علف های تلخ در مزارع گندیده خواهد رست 


            و باران های زهر به کاریزهای ویران خواهد ریخت ،  


                 مرا لحظه ئی تنها مگذار


                    مرا از زره نوازشت روئین تن کن.
 

                            من به ظلمت گردن نمی نهم 


          جهان را همه در پیراهن کوچک روشنت خلاصه کرده ام  

 

                          و دیگر به جانب آنان 

  

                                            باز 

 

                                              نمی گردم . 

 

 احمد شاملو 

 


 

پنج‌شنبه 5 دی 1387

گریز

 از هم گریختیم.  


         و آن نازنین پیاله دلخواه را  ؛ دریغ  


                                        بر خاک ریختیم!  


 جان من و تو تشنه پیوند مهر بود؛  


             دردا که جان تشنه خود را گداختیم ! 

 
بس دردناک بود جدایی میان ما ؛
 

         از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم .  


              دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت ؛ 


                         اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت . 


       و آن عشق نازنین که میان من و تو بود ؛ 
 

                 دردا که چون جوانی ما پایمال گشت ! 


        با آن همه نیاز که من داشتم به تو ؛
 

                                پرهیز عاشقانه من ناگزیر بود . 


        من بارها به سوی تو بازآمدم ؛ ولی
 

                                                  هر بار دیر بود  !


         اینک من و تو ایم دو تنهای بی نصیب ؛ 


                       هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش .
 

    سرگشته در کشاکش طوفان روزگار ؛
 

                    گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش !

هوشنگ ابتهاج