دوشنبه 20 مهر 1388

سایه گیسو

ای مشک ، سوده گیسوی آن سیمگون تنی ؟ 


                           یا خرمن عنبری یا بار سوسنی ؟ 


سون نه ای که بر سر خورشید افسری 

 
       گیسو نه ای که بر تن گلبرگ جوشنی  


              زنجیر حلقه حلقه آن فتنه گستری
 

                  شمشاد سایه گستر آن تازه گلشنی 
 

       بستی به شب ره من مانا که شبروی 
 

               بردی ز ره دل من مانا که ره زنی  


                    گه در پناه عارض آن مشتری رخی 
 

                 گه در کنار ساعد آن پرنیان تنی 
 

       گر ماه و زهره شب به جهان سایه افکنند 
 

تو روز و شب به زهره و مه سایه افکنی 

 
دلخواه و دلفریبی دلبند و دلبری 
 

پرتاب و پر شکنجی پر مکر و پر فنی  


        دامی تو یا کمند ؟  

 

                           ندانم براستی 
 

         دانم همی که آفت جان و دل منی 
 

                             از فتنه ات سیاه بود صبح روشنم 
 

ای تیره شب که فتنه بر آن ماه روشنی  


                           همرنگ روزگار منی ای سیاه فام  


 مانند روزگار مرا نیز دشمنی  


              ای خرمن بنفشه و ای توده عبیر  


                     ما را به جان گدازی چون برق خرمنی
 

        ابر سیه نه ای ز چه پوشی عذار ماه ؟
 

                       دست رهی نه ای ز چه او را بگردنی ؟ 

 

رهی معیری
شنبه 30 دی 1385

سوگند

لاله رویی بر گل سرخی نگاشت

کز سیه چشمان نگیرم دلبری 

از لب من کس نیابد بوسه ای

وز کف من کس ننوشد ساغری

تا نیفتد پایش اندر بند ها

یاد کرد آن تازه گل سوگند ها 

ناگهان باد صبا دامن کشان

سوی سرو و لاله شمشاد رفت

فارغ از پیمان نگشته نازنین 

کز نسیمی برگ گل بر باد رفت

خنده زد گل بر رخ دلبند او

کآن چنان بر باد شد سوگند او

 

<<رهی معیری>>