در غریو ِ سنگین ِ ماشینها و اختلاط ِ اذان و جاز
آواز ِ قُمری ِ کوچکی را
شنیدم،
چنان که از پس ِ پردهیی آمیزهی ابر و دود
تابش ِ تکستارهیی.
آنجا که گنهکاران
با میراث ِ کمرشکن ِ معصومیت ِ خویش
بر درگاه ِ بلند
|
|
| |
پیشانی ِ درد
|
|
| |
بر آستانه مینهند و
|
باران ِ بیحاصل ِ اشک
|
|
| |
بر خاک،
|
و رهایی و رستگاری را
|
از چارسوی ِ بسیط ِ زمین
|
|
| |
پایدرزنجیر و گمکردهراه میآیند،
|
گوش بر هیبت ِ توفانی ِ فریادهای ِ نیاز و اذکار ِ بیسخاوت بسته
|
دو قُمری
|
|
| |
بر کنگرهی سرد
|
|
| |
دانه در دهان ِ یکدیگر میگذارند
|
و عشق
|
|
| |
بر گرد ِ ایشان
|
|
| |
حصاری دیگر است.
|
احمد شاملو |
