شـــــــاعران ســــــپید

با چشم ها ز حیرت این صبح نابجای

خشکیده بر دریچه خورشید چهار طاق

بر تارکِ سپیده این روز پا به زای

دستان بسته ام را آزاد کردم از زنجیرهای خواب

                                                       فریاد بر کشیدم

   اینک چراغ معجزه

    مردم تشخیص نیم شب را از فجر در چشم های کور دلیتان

                                                   سویی بجای اگر مانده است آنقدر

تا از کیسه تان نرفته تماشا کنید خوب در آسمان شب پرواز آفتاب را

با گوش های نا شنواییتان این تُرفه بشنوید

                                     در نیم پرده شب آواز آفتاب را

دیدیم گفتندخلق نیمی پرواز روشنش را آری

                       نیمی به شادی از دل فریاد بر کشیدند

                                         با گوش جان شنیدیم آواز روشنش را

باری من با دهانی حیرت گفتم:

                              ای یاوه یاوه یاوه!

                                         خلایق مستید و منگ !

                                                     یا به تظاهر تزویر میکنید؟

از شب هنوز مانده دو دانگی

ور تائبید و پاک و مسلمان نماز را از چاوشان نیامده بانگی

هر گاو گند چاله دهانی آتشفشانِ روشنِ خشمی شد

این گول بین که روشنی آفتاب را از ما دریغ میطلبد

                                                          طوفان خنده ها . . .

خورشید را گذاشته میخواهد با اتکا به ساعت شماته دار خویش

بیچاره خلق را متقاعد کند که شب هنوز از نیمه نیز برنگذشته است

                                                          طوفان خنده ها . . .

من درد در رگانم

        حسرت در استخوانم

                 چیزی نظیر آتش در جانم پیچید

سرتاسر وجود مرا گویی چیزی به هم فشرد

تا قطره ای به تفتگی خورشید جوشید از دو چشمم

از تلخی تمامی دریاها در اشکِ ناتوانی خود ساغری زدم

آنان به آفتاب شیفته بودند

    زیرا که آفتاب تنهاترین حقیقتشان بود

           احساس واقعیتشان بود

                 با نور و گرمیش مفهوم بی ریای رفاقت بود

                           با تابناکیش مفهوم بی فریب صداقت بود

ای کاش میتوانستند از آفتاب یاد بگیرند

                که بی دریغ باشند در دردها و شادی هاشان

                                                            حتی با نان خشکشان

و کاردهایشان را جز از برای قسمت کردن بیرون نیاورند

افسوس آفتاب مفهوم بی دریغ عدالت بود

و آنان به عدل شیفته بودندو اکنون

با آفتاب گونه ای آنان را این گونه دل فریفته بودند

ای کاش میتوانستم خون رگان خود را من

                                 قطره

                                     قطره

                                          قطره بگریم تا باورم کنند

ای کاش میتوانستم یک لحظه میتوانستم ای کاش

بر شانه های خود بنشانم این خلق بی شمار را

گرد حباب خاک بگردانم تا با دو چشم خویش ببینند که

               خورشیدشان کجاست و باورم کنند

                                                         ای کاش میتوانستم...

احمد شاملو

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد
  

همه اندیشه ام اندیشه فرداست 

بگذار ، که بر شاخه این صبح دلاویز

بنشینم و از عشق سرودی بسرایم .

آنگاه ، به صد شوق ، چو مرغان سبکبال ،

                             پر گیرم ازین بام و به سوی تو بیایم

خورشید از آن دور ، از آن قله پر برف

آغوش کند باز ،

           همه مهر ،

                      همه ناز

سیمرغ طلایی پرو بالی ست که چون من

                           از لانه برون آمده ، دارد سر پرواز

پرواز به آنجا که نشاط است و امیدست

               پرواز به آنجا که سرود است و سرورست .

آنجا که ، سراپای تو ، در روشنی صبح

               رویای شرابی ست که در جام بلور است .

آنجا که سحر ، گونه گلگون تو در خواب

           از بوسه خورشید ، چو برگ گل ناز است ،

آنجا که من از روزن هر اختر شبگرد ،

            چشمم به تماشا و تمنای تو باز است !

من نیز چو خورشید ، دلم زنده به عشق است .

راه دل خود را ، نتوانم که نپویم

         هر صبح ، در آیینه جادویی خورشید

                   چون می نگرم ، او همه من ، من همه اویم !

او ، روشنی و گرمی بازار وجود است .

              در سینه من نیز ، دلی گرم تر از اوست .

او یک سرآسوده به بالین ننهادست

               من نیز به سر می دوم اندر طلب دوست .

ما هردو ، در این صبح طربناک بهاری

             از خلوت و خاموشی شب ، پا به فراریم

ما هر دو ، در آغوش پر از مهر طبیعت

             با دیده جان ، محو تماشای بهاریم .

ما ، آتش افتاده به نیزار ملالیم ،

   ما عاشق نوریم و سروریم و صفاییم ،

                  بگذار که  سرمست و غزل خوانمن و خورشید :

                                        بالی بگشاییم و به سوی تو بیاییم .

فریدون مشیری

با تو دیشب تا کجا رفتم

تا خدا وانسوی صحرای خدا رفتم

من نمی گویم ملایک بال در بالم شنا کردند

                   من نمی گویم که باران طلا آمد

                                لیک ای عطر سبز سایه پرورده

                                               ای پری که باد می بردت

تا حریم سایه های سبز

              تا بهار سبزه های عطر

             تا دیاری که غریبیهایش می آمد به چشم آشنا ، رفتم

پا به پای تو که می بردی مرا با خویش

                     همچنان کز خویش و بی خویشی

         در رکاب تو که می رفتی

                              هم عنان با نور

               در مجلل هودج سر و سرود و هوش و حیرانی

تو قصیل اسب بی آرام من ، تو چتر طاووس نر مستم

تو گرامیتر تعلق ،‌ زمردین زنجیر زهر مهربان من

              پا به پای تو

                   تا تجرد تا رها رفتم

غرفه های خاطرم پر چشمک نور و نوازشها

شکرها بود و شکایتها

رازها بود و تأمل بود

با همه سنگینی بودن

و سبکبالی بخشودن

تا ترازویی که یک سال بود در آفاق عدل او

                                          عزت و عزل و عزا رفتم

چند و چونها در دلم مردند

که به سوی بی چرا رفتم

شکر پر اشکم نثارت باد

خانه ات آباد ای ویرانی سبز عزیز من

ای زبرجد گون نگین ،‌ خاتمت بازیچه ی هر باد

                      تا کجا بردی مرا دیشب

                                       با تو دیشب تا کجا رفتم !؟

اخوان ثالث

راه ، بسته

          رهروان خسته ...

رهزنان

      اهریمنانی ، دشنه ها در مشت

      هم از پیش ، هم از پشت

با نفیری  تلخ ، زیر لب ، که :

                               باید برد ، باید خورد ، باید کُشت!

کرکسان ، با چنگ و منقاری به خون خستگان شسته

انتظار لحظه تاراج را ، از اوج

هاله ای از هول ، پیوسته

رو به پایین می نهند آهسته آهسته ...

                                     راه بسته ،

                                            رهروان خسته ...    !

فریدون مشیری