X
تبلیغات
رایتل
یکشنبه 21 خرداد 1385

شبگیر

مرغی از اقصای ظلمت پر گرفت

 

شب , چرائی گفت و خواب از سر گرفت .

 

مرغ , وائی کرد , پر بگشود و بست

 

راه شب نشناخت در ظلمت نشست .

 

من همان مرغم , به ظلمت باژگون , نغمه اش وای , آبخوردش جوی خون .

 

دانه اش در دام تزویر فلک , لانه بر گهواره جنبان شک .

 

لانه می جنبد وز او ارکان مرغ , ژیغ ژیغش می خراشد جان مرغ .

 

ای خدا !

گر شک نبودی در میان کی چنین تاریک بود این خاندان ؟

 

گرنه تن زندان تردید آمدی , شب پر از فانوس خورشید آمدی .

 

من همان مرغم که وای آواز او , سوز مایوسان همه از ساز او

 

او ز شب در وای و شب دلشاد از اوست

 

شب , خوش از مرغی که در فریاد اوست , گاه بالی  می زند در قعر آن

                                                                  گاه وائی می کشد از سوز جان .

 

خود اگر شب سرخوش از وایش نبود , لاجرم این بند بر پایش نبود .

 

وای گر تابد به زندانبان  ریش , آفتاب عشقی از محبوس خویش !

 

من همان مرغم , نه افزونم نه کم .

 

قایقی سرکشته بر دریای غم :

 

گر امیدم پیش راند یک نفس , روح دریایم کشاند باز پس .

 

کر امیدم وانهد با خویش تن , مدفن دریای بی پایان و , من !

 

ور نه خود بازم نهد دریای پیر گو بیا ,

                                                       امید ! پاروئی بگیر !  

 

خود نه ا امید رستم نی ز غم  ,

                                        

                                          وین میان خوش دست و پائی می زنم .

 

من همان مرغ که پر بگشود و بست , ره ز شب نشناخت , در ظلمت نشست .

 

نه غم جان است و نه پروای نام , می زند وائی به ظلمت , والسلام .  

نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد