X
تبلیغات
نماشا
رایتل
چهارشنبه 17 خرداد 1385

شبانه

شب که جوی نقره مهتاب

 

بیکران دشت را دریاچه می سازد ,

 

من شراع زورق اندیشه ام را می گشایم در مسیر باد

 

شب که آوایی نمی آید

 

از درون خامش نیزار های آبگیر ژرف ,

 

من امید روشنم را همچو تیغ آفتابی می سرایم شاد .

 

شب که می خواند کسی نومید

 

من ز راه دور دارم چشم

 

با لب سوزان خورشیدی که بام خانه همسایه را گرم می بوسد

 

شب که می ماسد غمی در باغ

  

    من ز راه گوش می پایم

       

         سرفه های مرگ را در ناله زنجیر دستانم که می پوسد .

 

نظرات (1)
نیما **
شنبه 8 خرداد 1389 ساعت 15:03
زیبا بود. سپاس دوست عزیز
امتیاز: 0 0
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد