سرگشتگی

دوران تسلسل

سرگشتگی هر بشر بر زمین

چگونه زیستن را کجا

                         چگونه باید آموخت ؟

تصٌور زیبا زیستی

                       در ورای تصویر

سر گشتگی ست این

فاجعه دوران

سلاخی عاشق و معشوق

دوستی ها سر سپرده بر بالین نفرت

و سوگواری بسوگ نشستگان

چگونه زیستن را کجا باید آموخت ؟؟؟

ک.ا

بوسه

گفتمش

شیرین ترین آواز چیست ؟ 

چشم غمگینش به رویم خیره ماند 

قطره قطره اشکش از مژگان چکید

لرزه افتادش به گیسوی بلند  

زیر لب غمناک خواند  

ناله زنجیرها بر دست من ! 

گفتمش

        آنگه که از هم بگسلند ؟ 

خنده تلخی به لب آورد و گفت

آرزویی دلکش است اما دریغ

بخت شورم ره برین امید بست

و آن طلایی زورق خورشید را

صخره های ساحل مغرب شکست

من به خود لرزیدم از دردی که تلخ 

در دل من با دل او می گریست 

گفتمش 

   بنگر در این دریای کور 

         چشم هر اختر چراغ زورقی است...

سر به سوی آسمان برداشت گفت

چشم هر اختر چراغ زورقی ست

لیکن این شب نیز دریا یی ست ژرف

ای دریغا پیروان !‌ کز نیمه راه 

می کشد افسون شب در خواب شان 

گفتمش 

        فانوس ماه 

               می دهد از چشم بیداری نشان ...

گفت

     اما

         در شبی این گونه گنگ

                   هیچ آوایی نمی آید به گوش 

گفتمش 

       اما دل من می تپد

                 گوش کن اینک صدای پای دوست  !

گفت 

       ای

            افسوس در این دام مرگ 

                         باز صید تازه ای را می برند 

                                               این صدای پای اوست  

گریه ای افتاد در من بی امان 

             در میان اشک ها پرسیدمش

                                   خوش ترین لبخند چیست ؟

شعله ای در چشم تارکش شکفت

             جوش خونن در گونه اش آتش فشاند

گفت

       لبخندی که عشق سربلند

                 وقت مردن بر لب مردان نشاند  

من ز جا برخاستم 

                        بوسیدمش ...

هوشنگ ابتهاج

آشتی

اقیانوس است آن:

ژرفا و بی‌کرانه‌گی،

پرواز و گردابه و خیزاب
	بی آنکه بداند.

کوه است این:

شُکوه ِ پادرجایی،

فراز و فرود و گردن‌کشی
	بی این که بداند.

مرا اما
	انسان آفریده‌ای:

ذره‌ی بی شکوهی
	گدای پَشم و پِشک ِ جانوران،

تا تو را به خواری تسبیح گوید

از وحشت ِ قهرت بر خود بلرزد

بیگانه از خود چنگ در تو زند

تا تو
	کُل باشی.

مرا انسان آفریده‌ای:

شرم‌سار ِ هر لغزش ِ ناگزیر ِ تن‌اش

سرگردان ِ عرصات ِ دوزخ و سرنگون ِ چاه‌سارهای عَفِن:

یا خشنود ِ گردن نهادن به غلامی‌ تو

سرگردان ِ باغی بی‌صفا با گل‌های کاغذین.

فانی‌ام آفریده‌ای

پس هرگزت دوستی نخواهد بود که پیمان به آخر برد.

بر خود مبال که اشرف ِ آفرینه‌گان ِ تواَم من:

با من
	خدایی را
		شکوهی مقدّر نیست.

 

نقش ِ غلط مخوان
	هان!

اقیانوس نیستی تو

جلوه‌ی سیال ِ ظلمات ِ درون.

کوه نیستی

خشکینه‌ی بی‌انعطافی محض.

انسانی تو

سرمست ِ خُمب ِ فرزانه‌گی‌یی

که هنوز از آن قطره‌یی بیش درنکشیده

از مُعماهای َ سیاه سر برآورده

هستی
	معنای خود را با تو محک می‌زند.

از دوزخ و بهشت و فرش و عرش برمی‌گذری

 

و دایره‌ی حضورت

جهان را
	در آغوش می‌گیرد.

نام ِ تواَم من

به یاوه معنایم مکن!

 

احمد شاملو

لاله های سرخ

گر سرو را بلند به گلشن کشیده اند

کوتاه پیش قد بت من کشیده اند  

زین پاره دل چه ماند که مژگان بلند ها 

چندین پی رفوش ، به سوزن کشیده اند

امروز سر به دامن دیگر نهاده اند 

آنان که از کفم دل و دامن کشیده اند

آتش فکنده اند به خرمن مرا و ، خویش

منزل به خرمن گل و سوسن کشیده اند 

با ساقه ی بلند خود این لاله های سرخ

بهر ملامتم همه گردم کشیده اند 

کز عاشقی چه سود ؟ که ما را به جرم عشق

با داغ و خون به دشت و به دامن کشیده اند 

حال دلم مپرس و به چشمان من نگر

صد شعله سر به جانب روزن کشیده اند 

سیمین !‌ در آسمان خیال تو ، یادها

همچون شهاب ها ، خط روشن کشیده اند

سیمین بهبهانی

جخ امروز از مادر نزاده‌ام...

جخ امروز

از مادر نزاده‌ام
	نه

عمر ِ جهان بر من گذشته است.

نزدیک‌ترین خاطره‌ام خاطره‌ی قرن‌هاست.

بارها به خون ِمان کشیدند

به یاد آر،

و تنها دست‌آورد ِ کشتار

نان‌پاره‌ی بی‌قاتق ِ سفره‌ی بی‌برکت ِ ما بود.

اعراب فریب‌ام دادند

بُرج ِ موریانه را به دستان ِ پُرپینه‌ی خویش بر ایشان در گشودم،

مرا و همه‌گان را بر نطع ِ سیاه نشاندند و

گردن زدند.

نماز گزاردم و قتل ِ عام شدم
	که رافضی‌ام دانستند.

نماز گزاردم و قتل ِ عام شدم
	که قِرمَطی‌ام دانستند.

آن‌گاه قرار نهادند که ما و برادران ِمان یک‌دیگررابکشیم و

                                                        این

                                            کوتاه‌ترین طریق ِ وصول ِ به بهشت بود!

به یاد آر

که تنها دست‌آورد ِ کشتار

جُل‌پاره‌ی بی‌قدر ِ عورت ِ ما بود.

خوش‌بینی‌ برادرت تُرکان را آواز داد

تو را و مرا گردن زدند.

سفاهت ِ من چنگیزیان را آواز داد

تو را و همه‌گان را گردن زدند.

یوغ ِ ورزاو بر گردن ِمان نهادند.

گاوآهن بر ما بستند

بر گُرده‌مان نشستند

و گورستانی چندان بی‌مرز شیار کردند

که بازمانده‌گان را
	هنوز از چشم
		خونابه روان است.

کوچ ِ غریب را به یاد آر

از غُربتی به غُربت ِ دیگر،

تا جُست‌وجوی ایمان
	تنها فضیلت ِ ما باشد.

به یاد آر:

تاریخ ِ ما بی‌قراری بود

نه باوری

نه وطنی.

نه،

جخ امروز
	از مادر
		نزاده‌ام...

احمد شاملو