کجا بود آن جهان ...

کجا بود آن جهان

که کنون به خاطره‌ام راه بربسته است؟

 

آتش‌بازی بی‌دریغ ِ شادی و سرشاری

در نُه‌توهای بی‌روزن ِ آن فقر ِ صادق.

 

قصری از آن دست پُرنگار و به‌آئین
	که تنها

سر پناهکی بود و
	بوریایی و
		بس.

کجا شد آن تنعم ِ بی‌اسباب و خواسته؟

 

کی گذشت و کجا
	آن وقعه‌ی ناباور

که نان‌پاره‌ی ما برده‌گان ِ گردن‌کش را
	نان‌خورشی نبود

چرا که لئامت ِ هر وعده‌ی گَمِج

بی‌نیازی هفته‌یی بود

 

که گاه به ماهی می‌کشید و
	گاه

دزدانه
	از مرزهای خاطره
		می‌گریخت،

و ما را

حضور ِ ما

کفایت بود؟

دودی که از اجاق ِ کلبه بر نمی‌آمد

نه نشانه‌ی خاموشی‌ دیگ‌دان

 

که تاراندن ِ شورچشمان را
	کَلَکی بود
		پنداری.

 تن از سرمستی جان تغذیه می‌کرد

                    چنان که پروانه از طراوت ِ گُل.

 

و ما دو
	دست در انبان ِ جادویی شاه‌سلیمان

 بی‌تاب‌ترین ِ گرسنه‌گان را

 

در خوانچه‌های رنگین‌کمان
	ضیافت می‌کردیم.

 

هنوز آسمان از انعکاس ِ هلهله‌ی ستایش ِ ما
	(که بی‌ادعاتر کسان‌ایم)

 سنگین است.

 

 این آتشبازی بی‌دریغ

       چراغان ِ حُرمت ِ کیست؟

 

 لیکن خدای را

 با من بگوی کجا شد آن قصر ِ پُرنگار ِ به‌آئین

 

 و هر صبح و شام‌ام

 

در ویرانه‌هایش
	به رگ‌بار ِ نفرت می‌بندند.

 

کجایی تو؟

            که‌ام من؟

                    و جغرافیای ما

                                      کجاست؟

 

 

 

 

احمد شاملو