شـــــــاعران ســــــپید

این وبلاگ جهت آشنایی بیشتر افراد با شعر معاصر ایران ایجاد شده ... امید وارم مورد استفاده دوستان و کاربران عزیز قرار گرفته باشد

آرشیو

موضوع بندی


28 آبان 1385
سفر مکن
هر چه کنی بکن ولی از بر من سفر مکن یا که چو می روی مرا وقت سفر خبر مکن گر چه به باغم ستاده ام نیست توان دیدنم شعله مزن بر آتشم از بر من گذر مکن روز جدایی ات مرا یک نگه تو میکشد وقت وداع کردنت بر رخ من نظر مکن دیده به در نهاده ام تا شنوم صدای تو حلقه به در بزن مرا عاشق در به در مکن من که ز پا نشسته ام مرغک پر شکسته ام زود بیا که خسته ام زین همه خسته تر مکن گر چه به دور زندگی تن به قضا نهاده ام آتشم این قدر مزن رنجه ام این قدر مکن یوسف عمر من بیا تنگدلم برای تو رنج فراق می کشد خون به دل پدر مکن هر چه که ناله می کنم گوش به من نمیکنی یا که مرا ز دل ببر یا ز برم سفر مکن مهدی سهیلی
16:53 \| ک.م \| اشعار مهدی سهیلی \| نظرات [0]


19 مهر 1385
عاشق صادق
من آبادی نمی خواهم خرابم کن خرابم کن بسوزان شعله ام کن در دهان شعله آبم کن خوشا آن شب که با آهی بسوزم هستی خود را خدایا تا گریزم زین تن خاکی شهابم کن به نعمت نیستم مایل خدای خانه را خواهم مرا گر عاشق صداق نمی دانی جوابم کن اگر جنت بود بی تو و گر دوزخ بود با تو ز جنت ها گریزانم به دوزخ ها عذابم کن ز شرم تنگدستی می گریزم از تهی دستان مرا ای دست قدرت یا بمیران یا سحابم کن دلم خواهد بسوزم تا به عالم روشنی بخشم تو ای مهر آفرین در برج هستی آفتابم کن پس از مرگم تو ای افسانه گو سوز نهانم را ببر در قصه ها افسانه ی صدها کتابم کن حمید مصدق
13:20 \| ک.م \| اشعار مهدی سهیلی \| نظرات [4]


26 مرداد 1385
من و پاییز
تو هم، همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ! تو بی برگی و منهم چون تو بی برگم چو می پیچد میان شاخه هایت هوی هوی باد ـ بگوشم از درختان های های گریه می آید مرا هم گریه میباید ـ مرا هم گریه میشاید کلاغی چون میان شاخه های خشک تو فریاد بردارد بخود گویم کلاغک در عزای باغ عریان تعزیت خوان است و در سوک بزرگ باغ، گریان است بهنگام غروب تلخ و دلگیرت ـ که انگشتان خشک نارون را دختر خورشید میبوسد و باغ زرد را بدرود میگوید ـ دود در خاطرم یادی سیه چون دود ـ بیاد آرم که: با « مادر » مرا وقتی وداع جاودانی بود و همراه نگاه ما ـ غمین اشک جدائی بود و رنج بوسه بدرود . تو هم، همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ! دل هر گلبنت از سبزه و گلها تهی مانده ـ و دست بینوای شاخه هایت خالی از برگ است تنت در پنجه مرگ است مرا هم برگ و باری نیست ز هر عشقی تهی ماندم نگاهم در نگاه گرم یاری نیست. تو از این باد پائیزی دلت سرد است ـ و طفل برگها را پیش چشمت تیر باران میکند پائیز که از هر سو چو پولکهای زرد از شاخه میریزند تو میمانی و عریانی ـ تو میمانی و حیرانی . *** الا ای باغ پائیزی دل منهم دلی سرد است و طفل برگهای آرزویم را دست ناامیدی تیر باران میکند پائیز ولی پائیز من پائیز اندوه است ـ دلم لبریز اندوه است . چنان زرینه پولکهای تو کز جنبش هر باد میبارد ـ مرا برگ نشاط از شاخه میریزد نگاه جانپناهی نیست ـ که از لبهای من لبخند پیروزی بر انگیزد خطا گفتم، خطا گفتم تو کی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ؟! ترا در پی بهاری هست ـ امید برگ و باری هست همین فردا ـ رخت را مادر ابر بهاری گرم میشوید ـ نسیم باد نوروزی ـ تنت را در حریر یاس می پیچد ـ بهارین آفتاب ناز فروردین ـ بر اندامت لباس برگ میپوشد ـ هنرور زرگر اردیبهشت از نو ـ بر انگشت درختانت نگین غنچه میکارد ـ و پروانه، می شبنم ز جام لاله مینوشد ـ دوباره گل بهر سو میزند لبخند ـ و دست باغبان گلبوته ها را میدهد پیوند . در این هنگامه ها ابری بشوق این زناشودی ـ به بزم گل، تگرگ ریز، جای نقل میپاشد ـ و ابری سکه باران به بزم باغ میریزد درختان جشن می گیرند ز رنگارنگ گلها میشود بزمت چراغانی وزین شادی لبان غنچه ها در خنده میآید بهاری پشت سر داری ـ تو را دل شادمان باید الا ای باغ پائیزی ! غمت عزم سفر دارد همین فردا دلت شاد است ـ ز رنج بهمن و اسفند آزاد است تو را در پی بهاری هست امید برگ و باری هست ولی در من بهاری نیست امید برگ و باری نیست . تو را گر آفتاب بخت نوروزی لباس برگ میپوشد مرا هرگز امید آفتابی نیست دلم سرد است و در جان التهابی نیست تو را گر شادمانه میکند باران فروردین ـ مرا باران بغیر از دیده تر نیست . تو را گر مادر ابر بهاری هست ـ مرا نقشی ز مادر نیست . تو کی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ؟! تو بزمت میشود از تابش گلها چراغانی ولی در کلبه تاریک جان من ـ نشان از کور سوئی نیست نسیم آرزوئی نیست گل خوش رنگ و بوئی نیست اگر در خاطرم ابریست ابر گریه تلخست ـ که گلهای غمم را آبیاری میکن شبها اگر بر چهره ام لبخند می بینی مرا لبخند انده است بر لبها تو کی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ؟
00:26 \| ک.م \| اشعار مهدی سهیلی \| نظرات [1]


17 مرداد 1385
طلوع محمد
زمین و آسمان " مکه " آن شب نورباران بود و موج عطر گل در پرنیان باد می پیچید - امید زندگی در جان موجودات می جوشید - هوا آغشته با عطر شفا بخش بهاران بود شبی مرموز و رویایی - به شهر " مکه " مهد پاکجانان دختر مهتاب می خندید شبانگه ساحت " ام القری " در خواب می خندید ز باغ آسمان نیلگون صاف و مهتابی - دمادم بس ستاره می شکفت و آسمان پولک نشان می شد صدای حمد و تهلیل شباویزان خوش آهنگ - به سوی کهکشان میشد. دل سیاره ها در آسمان حال تپیدن داشت - و دست باغبان آفرینش در چنان حالت - سر " گل آفریدن " داشت. شب جهل و ستمکاری - به امید طلوع بامدادی بود. سراسر دستگاه آفرینش اضطرابی داشت و نبض کائنات از انتظاری دم به دم می زد همه سیاره ها در گوش هم آهسته می گفتند که: امشب نیمه شب خورشید می تابد ز شرق آفرینش اختر امید می تابد در آن حال " آمنه " در عالم سرگشتگی می دید: به بام خانه اش بس آبشار نور می بارد و هر دم یک ستاره در سرایش می چکد رنگین و نورانی و زین قدرت نمایی ها نصیب او - شگفتی بود و حیرانی در آن دم مرغکی را دید با پرهای یاقوتی و منقاری زمردفام که سویش پر کشید از بام - و در صحن سرا پر زد و پرهای پرندین ره به پهلوی زن دردآشنا سائید به ناگه درد او آرام شد، آرام به کوته لحظه ای گرداند سر را " آمنه " با هاله امید تنش نیرو گرفت و در دلش نور خدا تابید چو دید آن حاصل کون و مکان و لطف سرمد را - دو چشمش برق زد تا دید رخشان چهر " احمد " را - شنید از هر کران عطر دلاویز محمد را سپس بشنید این گفتار وحی آمیز: - الا، " ای آمنه " ای مادر پیغمبر خاتم! سرایت خانه ی توحید ما باد و مشید باد سعادت همره جان تو و جان " محمد " باد بدو بخشیده ایم ای " آمنه " ای مادر تقوا! صدای دلکش " داوود " و حب " دانیال" و عصمت " یحیی " به فرزند تو بخشیدیم کردار" خلیل " و قول " اسماعیل " و حسن چهره ی " یوسف " شکیب " موسی عمران " و زهد و عفت " عیسی " بدو دادیم: خلق " آدم " و نیروی " نوح " و طاعت " یونس " وقار و صولت " الیاس " و صبر بی حد " ایوب " بود فرزند تو یکتا - بود دلبند تو محبوب - سراسر پاک - سراپا خوب. دو گوش " آمنه " بر وحی ذات پاک سرمد بود دو چشم " آمنه " در چشم رخشان " محمد " بود - که ناگه دید روی دخترانی آسمانی را - به دست این یکی ابریق سیمین در کف آن‌ دیگری ‌طشت ‌زمرد بود دگر حوری، پرندی چون گل مهتاب در کف داشت " محمد " را چو مروارید غلتان شستشو دادند به نام پاک یزدان بوسه ها بر روی او دادند سپس از آستین کردند بیرون " دست قدرت " را - زدند از سوی درگاه خداوندی - میان شانه های حضرتش " مهر نبوت " را سپس در پرنیانی نقره گون، آرام پیچیدند وز آنجا " آسمان دختران " بر " عرش " کوچیدند. همان شب قصه پردازان ایرانی خبر دادند: که آمد تکسواری در " مدائن " سوی " نوشروان " و گفت: ای پادشه " آتشکده ی آذرگشسب " ما - که صدها سال روشن بود - هم امشب ناگهان خاموش شد، خاموش به " یثرب " یک " یهودی " بر فراز قلعه ای فریاد را سرداد: که امشب اختری تابنده پیدا شد و این نجم درخشان اختر فرزند " عبدالله " - نوین پیغمبر پاک خداوندست و انسانی کرامندست کی مرد عرب اما بیابانگرد و صحرائی قدم بگذاشت در " ام القری " وین شعر را برخواند: " که ای یاران مگر دیشب بخواب مرگ پیوستید؟ چه کس دید از شما آن روشنان آسمانی را؟ که دید از " مکیان ‌" آن ماهتاب پرنیانی را زمین و آسمان " مکه " دیشب نورباران بود هوا ‎آغشته به عطر شفا بخش بهاران بود بیابان بود و تنهایی و من دیدم که از هر سو ستاره در زمین ما فرود آمد به چشم خویش دیدم ماه را از جای خود کندند ز هر سو در بیابان عطر مشگ و بوی عود آمد. بیابان بود و من، اما چه مهتاب دلارائی! بیابان بود و من، اما چه اخترهای زیبائی! بیابان، رازها دارد ولی در شهر، آن اسرار، پیدا نیست بیابان، نقش ها دارد که در شهر آشکارا نیست کجا بودید ای یاران؟! که دیشب آسمانیها زمین " مکه " را کردند گلباران ولی گل نه، ستاره بود جای گل زمین و آسمان " مکه " دیشب نورباران بود هوا آغشته با عطر شفابخش بهاران بود به شعر آن عرب، مردم همه حالی عجب دیدند به آهنگ عرب این شعر را خواندند و رقصیدند: که ای یاران مگر دیشب به خواب مرگ پیوستید؟ چه کس دید از شما آن روشنان آسمانی را؟ که دید از " مکیان " آن ماهتاب پرنیانی را بیابان بود و تنهایی و من دیدم که از هر سو ستاره در زمین ما فرود آمد به چشم خویش دیدم ماه را از جای خود کندند زهر سو در بیابان عطر مشگ و بوی عود آمد بیابان بود و من، اما چه مهتاب دلارائی! بیابان بود ومن، اما چه اخترهای زیبائی! بیابان رازها دارد ولی در شهر، آن اسرار، پیدا نیست بیابان، نقش ها دارد که در شهر آشکارا نیست کجا بودید ای یاران؟! که دیشب آسمانیها زمین " مکه " را کردند گلباران ولی گل نه، ستاره بود جای گل زمین و آسمان " مکه " دیشب نورباران بود هوا آغشته با عطر شفابخش بهاران بود روانت شادمان بادا! کجایی ای عرب ای ساربان پیر صحرایی؟! کجایی ای بیابانگرد روشن رای بطحایی؟! که اینک بر فراز چرخ، یابی نام " احمد " را و در هر موج بینی اوج گلبانگ " محمد " را " محمد " زنده و جاوید خواهد ماند " محمد " تا ابد تابنده چون خورشید خواهد ماند جهانی نیک می داند - که نامی همچو نام پاک " پیغمبر " موید نیست و مردی زیر این آسمان همتای " احمد " نیست زمین ویرانه باد و سرنگون باد‌ آسمان پیر -
11:33 \| ک.م \| اشعار مهدی سهیلی \| نظرات [0]


14 مرداد 1385
زنگی زیباست
زندگی » زیباست، کو چشمی که « زیبائی » به بیند ؟ کو « دل آگاهی » که در « هستی » دلارائی به بیند ؟ صبحا « تاج طلا » را بر ستیغ کوه، یابد شب « گل الماس » را بر سقف مینائی به بیند ریخت ساقی باه های گونه گون در جام هستی غافل آنکو « سکر » را در باده پیمائی به بیند شکوه ها از بخت دارد « بی خدا » در « بیکسی ها » شادمان آنکو « خدا » را وقت « تنهائی » به بیند « زشت بینان » را بگو در « دیده » خود عیب جویند « زندگی » زیباست کو چشمی که « زیبائی » به بیند ؟
16:36 \| ک.م \| اشعار مهدی سهیلی \| نظرات [1]


5 مرداد 1385
آرزو
خواه که تو ای پاره ی دل ! زنده بمانی چون ماه جهانتاب، در خشنده بمانی تا بنده سهیل منی و شمع سرایم خواهم ز خدا ، روشن و تابنده بمانی امید من آن است که در گلشن هستی ـــ چون غنچه گل با لب پر خنده بمانی چون زهره به پیشانی عالم بدرخشی تاجی شوی بر سر آینده بمانی خواهم که پس از من چو یکی نخل برومند ـــ تا زنده کنی نام پدر زنده بمانی نام تو « سهیل » است و فروغ دل مائی خوام که همه عمر ، فروزنده بمانی ای نور دلم ! بندگی خلق روا نیست خواهم که به درگاه خدا، بنده بمانی
17:27 \| ک.م \| اشعار مهدی سهیلی \| نظرات [0]

تعداد بازدیدکنندگان : 60763

عناوین آخرین یادداشت ها

زندگی در هزاران راه و کوره راههای خویش

باز بن بست های نا آشکاری را آشکار می کند

زمین راز زمان است

وما در گذر زمان ، بازیچه اوییم

راز تنهایی و بندگی راز مرگ است و زندگی

با خود بگو :

چگونه می اندیشی ! که بر زمین حکم رانی می کنی

سکوت کن

سکوت

سکوت چاره توست .

شناسنامه کامل من...

روزانه

خانه شاعران جهان

لحظه های انتظار ...