شـــــــاعران ســــــپید

با تو دیشب تا کجا رفتم

تا خدا وانسوی صحرای خدا رفتم

من نمی گویم ملایک بال در بالم شنا کردند

                   من نمی گویم که باران طلا آمد

                                لیک ای عطر سبز سایه پرورده

                                               ای پری که باد می بردت

تا حریم سایه های سبز

              تا بهار سبزه های عطر

             تا دیاری که غریبیهایش می آمد به چشم آشنا ، رفتم

پا به پای تو که می بردی مرا با خویش

                     همچنان کز خویش و بی خویشی

         در رکاب تو که می رفتی

                              هم عنان با نور

               در مجلل هودج سر و سرود و هوش و حیرانی

تو قصیل اسب بی آرام من ، تو چتر طاووس نر مستم

تو گرامیتر تعلق ،‌ زمردین زنجیر زهر مهربان من

              پا به پای تو

                   تا تجرد تا رها رفتم

غرفه های خاطرم پر چشمک نور و نوازشها

شکرها بود و شکایتها

رازها بود و تأمل بود

با همه سنگینی بودن

و سبکبالی بخشودن

تا ترازویی که یک سال بود در آفاق عدل او

                                          عزت و عزل و عزا رفتم

چند و چونها در دلم مردند

که به سوی بی چرا رفتم

شکر پر اشکم نثارت باد

خانه ات آباد ای ویرانی سبز عزیز من

ای زبرجد گون نگین ،‌ خاتمت بازیچه ی هر باد

                      تا کجا بردی مرا دیشب

                                       با تو دیشب تا کجا رفتم !؟

اخوان ثالث

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت ،

                                  سرها در گریبان است .

کسی سر بر نیارد کرد

              پاسخ گفتن و دیدار یاران را .

نگه جز پیش پا را دید ، نتواند ،

                       که ره تاریک و لغزان است .

وگر دست ِ محبت سوی کس یاری ،

             به اکراه آورد دست از بغل بیرون ؛

                          که سرما سخت سوزان است .

نفس ، کز گرمگاه سینه می آید برون ،

                                         ابری شود تاریک

                        چو دیوار ایستد در پیش چشمانت .

نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم

                             ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟

 مسیحای جوانمردم !

             ای ترسای پیر ِ پیرهن چرکین !

 هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی... 

     دمت گرم و سرت خوش باد !

         سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای!

  منم من ،

       میهمان هر شبت ، لولی وَش مغموم .

  منم من ،

         سنگ تیپاخورده ی رنجور .

   منم ،

         دشنام پست آفرینش ، نغمه ی ناجور .

نه از رومم ،

      نه از زنگم ،

            همان بیرنگ بیرنگم .

                     بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم .

حریفا !

    میزبانا !

        میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد .

 تگرگی نیست ، مرگی نیست .

          صدایی گر شنیدی ،

                     صحبت سرما و دندان است .

من امشب آمدستم وام بگزارم.

           حسابت را کنار جام بگذارم .

چه می گویی که بیگه شد ،

                              سحر شد ،

                                    بامداد آمد ؟

فریبت می دهد ،

          بر آسمان این سرخی ِ بعد از سحرگه نیست .

          حریفا !

               گوش سرما برده است این ،

                      یادگار سیلی ِ سرد ِ زمستان است .

و قندیل سپهر تنگ میدان ،

                            مرده یا زنده .

به تابوت ستبر ظلمت نه توی ِ مرگ اندود ، پنهان است .

حریفا !

           رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است .

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت .

    هوا دلگیر ،

        درها بسته ،

            سرها در گریبان ،

                       دستها پنهان ،

                                   نفسها ابر ،

                                     دلها خسته و غمگین ،

                                     درختان اسکلتهای بلور آجین .

           زمین دلمرده ،

                  سقفِ آسمان کوتاه ،

                          غبار آلوده مهر و ماه ،

                                                 زمستان است .

اخوان ثالث

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی جانسوز  

بی شکوه و غریب و رهگذرند

یادهای دگر ، چو برق و چو باد  

یاد تو پرشکوه و جاوید است  

و آشنای قدیم دل ، اما

ای دریغ ! ای دریغ ! ای فریاد

با دل من چه می تواند کرد

یادت ؟ ای باد من ز دل برده

من گرفتم لطیف ،‌ چون شبنم

هم درخشان و پک ، چون باران  

چه کنند این دو ، ای بهشت جوان

با یکی برگ پیر و پژمرده ؟

مهدی اخوان ثالث

چون پرنده ای که سحر
با تکانده حوصله اش
 می پرد ز لانه ی خویش
 با نگاه پر عطشی
 می رود برون شاعر
 صبحدم ز خانه ی خویش
در رهش ، گذرگاهش
هر جمال و جلوه که نیست
 یا که هست ، می نگرد
آن شکسته پیر گدا
و آن دونده آب کدر
وان کبوتری که پرد
در رهش گذرگاهش
 هر خروش و ناله که هست
 یا که نیست ، می شنود
 ز آن صغیر دکه به دست
 و آن فقیر طالیع بین
و آن سگ سیه که دود
ز آنچه ها که دید و شنید
 پرتوی عجولانه
در دلش گذارد رنگ
 گاه از آنچه می بیند
 چون نگاه دویانه
 دور ماند صد فرسنگ
چون عقاب گردون گرد
صید خود در اوج اثیر
جوید و نمی جوید
 یا بسان آینه ای
 ز آن نقوش زود گذر
 گوید و نمی گوید
با تبسمی مغرور
 ناگهان به خویش آید
 ز آنچه دید یا که شنود
در دلش فتد نوری
وین جوانه ی شعر است
 نطفه ای غبار آلود
 قلب او به جوش آید
 سینه اش کند تنگی
 ز آتشی گدازنده
 ارغنون روحش را
 سخت در خروش آرد
 یک نهان نوازنده
زندگی به او داده است
 با سپارشی رنگین
 پرتوی ز الهامی
شاعر پریشانگرد
راه خانه گیرد پیش
 با سریع تر گامی
باید او کند کاری
 کز جرقه ای کم عمر
 شعله ای برقصاند
 وز نگاه آن شعله
یا کند تنی را گرم
یا دلی را بسوزاند
 تا قلم به کف گیرد
خورد و خواب و آسایش
 می شود فراموشش
 افکند فرشته ی شعر
سایه بر سر چشمش
پرده بر در گوشش
 نامه ها سیه گردد
خامه ها فرو خشکد
 شمعها فرو میرد
 نقشها برانگیزد
 تا خیال رنگینی
 نقیش شعر بپذیرد
 می زند بر آن سایه
 از ملال یک پاییز
از غروب یک لبخند 
 انتظار یک مادر
 افتخار یک مصلوب
اعتماد یک سوگند
 روشنیش می بخشد
 با تبسم اشکی 
 یا فروغ پیغامی
 پرده می کشد بر آن
از حجاب تشبیهی
 یا غبار ایهامی
و آن جرقه ی کم عمر
 شعله ای شود رقصان
 در خلال بس دفتر
تا که بیندش رخسار ؟
تا چه باشدش مقدار ؟
 تا چه آیدش بر سر ؟

مهدی اخوان ثالث