کجا بود آن جهان
که کنون به خاطرهام راه بربسته است؟
آتشبازی بیدریغ ِ شادی و سرشاری
در نُهتوهای بیروزن ِ آن فقر ِ صادق.
|
قصری از آن دست پُرنگار و بهآئین
|
|
| |
که تنها
|
سر پناهکی بود و
|
|
| |
بوریایی و
|
|
| |
بس.
|
کجا شد آن تنعم ِ بیاسباب و خواسته؟
کی گذشت و کجا
|
|
| |
آن وقعهی ناباور
|
که نانپارهی ما بردهگان ِ گردنکش را
|
|
| |
نانخورشی نبود
|
چرا که لئامت ِ هر وعدهی گَمِج
بینیازی هفتهیی بود
|
که گاه به ماهی میکشید و
|
|
| |
گاه |
دزدانه
|
|
| |
از مرزهای خاطره
|
|
| |
میگریخت،
|
و ما را
حضور ِ ما
کفایت بود؟
دودی که از اجاق ِ کلبه بر نمیآمد
نه نشانهی خاموشی دیگدان
که تاراندن ِ شورچشمان را
|
|
| |
کَلَکی بود
|
|
| |
پنداری.
|
تن از سرمستی جان تغذیه میکرد
چنان که پروانه از طراوت ِ گُل.
|
و ما دو
|
|
| |
دست در انبان ِ جادویی شاهسلیمان
|
بیتابترین ِ گرسنهگان را
در خوانچههای رنگینکمان
|
|
| |
ضیافت میکردیم.
|
|
هنوز آسمان از انعکاس ِ هلهلهی ستایش ِ ما
|
|
| |
(که بیادعاتر کسانایم)
|
سنگین است.
این آتشبازی بیدریغ
چراغان ِ حُرمت ِ کیست؟
لیکن خدای را
با من بگوی کجا شد آن قصر ِ پُرنگار ِ بهآئین
و هر صبح و شامام
در ویرانههایش
|
|
| |
به رگبار ِ نفرت میبندند.
|
کجایی تو؟
کهام من؟
و جغرافیای ما
کجاست؟
احمد شاملو
|
